«به نام یگانه مدافع حق»

در هیاهوی جنگ رمضان، آنگاه که پیکره شهر زیر بار سنگین بمباران‌ها به لرزه در می‌آمد و بسیاری از دستگاه‌های اجرایی به دورکاری روی آورده بودند، سنگرِ ما در اداره سیستم‌های انتقال مخابرات منطقه لرستان، نه تعطیل شد و نه در سکوت فرو رفت.

من، مریم جعفری، به عنوان عضو کوچکی از این خانواده بزرگ، شاهد حماسه‌ای بودم که همکارانم در شیفت‌های حساس و تیم‌های مهندسیِ میدانی آفریدند. به یاد دارم در شیفت عصر، درست در لحظاتی که مرکز ما و سالن ورزشی روبه‌روی معاونت نگهداری هدف بمباران سنگین قرار گرفت و شکستن شیشه‌ها و اصابت ترکش‌ها به پارکینگ، فضای محل کار را دگرگون کرد، لحظه‌ای خلل در اراده همکارانم ایجاد نشد. در آن لحظات، تپشِ قلبِ شبکه، مدیونِ تپشِ قلبِ کارکنانی بود که تاب‌آوری را نه در تئوری، که در میدانِ عمل معنا کردند.

این رشادت، برآمده از همان خویِ استوارِ مردمانِ لرستان است؛ همان‌گونه که کوه‌های زاگرس در برابر تندبادها ایستاده‌اند، فرزندان مخابرات نیز برای حفظ ارتباطاتِ این سرزمین تا پای جان ایستادند. این یادداشت، ادای دینی است به همه آن دست‌هایی که در بحبوحه آتش و خون، از مدارها و سیستم‌ها مراقبت کردند تا «پایداری ارتباطات» به عنوان ستون خیمه امنیت ملی، ترک برندارد.

ما با ایمان به اینکه خدا با ماست و با تکیه بر پیشینه تمدنی و اراده پولادین‌مان، ثابت کردیم که برای ایران، هیچ بن‌بستی وجود ندارد.»