بزرگنمایی:
میان هیاهوی قدرتطلبی و غبار غلیظ حملات وحشیانه، صدای خندههای کودکانه زیر آوارهای سنگین خاموش میشود و عروسکهایی که بعد از صاحبان کوچکشان، در حسرت آغوش میمانند اما راویان رنگارنگ جنایتی سیاه میشوند
به گزارش تمدن لربه نقل از ایرنا،تصویری که این روزها از مناطق مسکونی به جا مانده بیش از آنکه گویای یک نبرد نظامی باشد روایتگر یک تراژدی انسانی است.
در میان تلی از خاک و سنگ و تیرآهنهای در هم تنیده، عروسکهایی با رنگهای شاد خودنمایی میکنند که حالا غبار مرگ بر چهرهشان نشسته است.
خرسها و عروسکهایی که روزی انیس تنهایی و همبازی لحظات شیرین کودکان بودند اکنون شاهدان عینی جنایتی هستند که در آن، معصومیت به مسلخ خودخواهی رفته و این حیوانات و نمادهای بی جان گویاترین فریاد علیه ظلمی هستند که صاحبان کوچکشان را از آنها گرفته است.
وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در گزارشی تکاندهنده اعلام کرد که در پی حملات اخیر دشمنان تاکنون حدود 210 کودک به درجه رفیع شهادت رسیدهاند، عددی که صرفا یک آمار ریاضی نیست بلکه به معنای خاموش شدن 210 شعله امید و دفن شدن صدها آرزوی کوچک در زیر خروارها خاک است.
وقتی از 1510 مجروح زیر 18 سال هم سخن به میان میآید یعنی نسلی که باید آینده را میساخت اکنون با تنهای رنجور و روحهای زخمخورده، بار سنگین زیادهخواهی ستمگران را بر دوش میکشد.
کودکان بیپناهترین و مظلومترین حلقههای زنجیره انسانی در هر جنگ
هرچند اقشار مختلف مردم به نحو مختلف از جنگ متضرر می شوند اما کودکان مظلوم ترین و معصوم ترین قشر آسیب دیده از این واقعیت شوم هستند، آنها نه در سیاست نقشی دارند و نه در طراحی نقشههای جنگی سهمی، اما همواره نخستین قربانیان خشم و شرارت قدرت سفاکان تاریخ میشوند.
حمله آمریکایی، صهیونی به منازل مسکونی خرم آباد
پس از کودکان مدرسه میناب که به یک باره چهره معصومشان در خاک و خون غلتید، حالا هر روز از جای جای ایران فریاد پدر و مادرانی بر می خیزد که کودکشان در اثر تجاوز محور آمریکایی صهیونی به آسمان پر می کشد از مجتبی سه روزه گرفته تا محمود جواد سه ساله در خرم آباد و سلین 2 ساله در دورود که به خیل شهدا پیوستند اکنون نیز شهادت کودک معصوم 6 ساله در حمله اخیر به مناطق مسکونی شمال خرمآباد سندی زنده بر این مدعاست که متجاوزان آمریکایی و صهیونی هیچ مرز اخلاقی و انسانی را به رسمیت نمیشناسند.
برای آنها خانه یک شهروند در خرمآباد یا اتاق خواب یک کودک، فرقی با میدان جنگ ندارد و این اوج زبونی و ترس است که دشمن برای جبران شکستهای خود ماشه را به سمت فرشتههای بیدفاعی میچکاند که تنها جرمشان، بودن در خانههای امن خود است.
تحلیل وضعیت موجود نشان میدهد که هدف قرار دادن تعمدی مناطق مسکونی بخشی از استراتژی ایجاد رعب و وحشت توسط زیادهخواهانی است که بویی از انسانیت نبردهاند.
آنها به خوبی میدانند که هدف گرفتن یک کودک ضربهای عمیق به قلب یک خانواده و در نهایت جریحهدار کردن یک ملت است اما غافل از آنکه خون این کودکان مظلوم حقانیت مسیری را فریاد میزند که در مقابل استکبار ایستاده است.
هر قطره خونی که از پیکر کوچک یک کودک بر زمین میچکد بذر بیداری را در دلهای آزادیخواهان جهان میکارد و چهره کریه ستمگران را بیش از پیش رسوا میکند و همانطور که هفت سین کنار رییس جمهور در اظهار پیام نوروزی میزبان عروسک کودکان شهید بود این پیام مخابره می شود که تمام ادعاهای حقوق بشرِ محور شرارت با خون همین کودکان و عروسک های به جامانده، به بطلان ختم شده است.
کودکان قربانیان خشم کسانی هستند که دنیای بزرگترها را با سنگدلی خود به جهنمی سوزان تبدیل کردهاند و اکنون جهان امروز با آزمونی بزرگ روبروست، سکوت در برابر شهادت 210 کودک دست کمی از مشارکت در این جنایت ندارد.
تصویر عروسکهای رها شده در میان ویرانهها نمادی ماندگار از مظلومیت نسلی است که بهای سنگین زیادهخواهی سفاکان را با جان شیرین خود پرداخت کرده است.
این خونهای پاک هرگز پایمال نخواهند شد، وجدان بیدار بشریت روزی گریبان عاملان این جنایات را خواهد گرفت و فرشتههای کوچکی که امروز از آغوش گرم خانواده به آغوش خاک پناه بردهاند تا ابد به عنوان سندی بر حقانیت مظلوم و قساوت ظالم در تاریخ باقی خواهند ماند